I co panowie z systemami po dwie duże bańki? Może postawicie drugi, z Super HL5 XD w roli głównej? Dla przyjemności.

Alan Shaw wiedział, co mówi o integracji przetworników i ich spójnym zestrojeniu. Nawet jeśli da się lepiej, to trudno to sobie wyobrazić. Muzyka brzmi tak plastycznie i jednorodnie w całym zakresie, że szkoda strzępić język na temat wyrównania rejestrów. Jakich rejestrów? Tu jest jeden, od początku do końca przetwarzanego pasma. Z tego, co słyszałem, żaden przetwornik szerokopasmowy nawet się nie zbliża się do tego efektu. Harbeth niczego nie dzieli. Dźwięk oddycha szeroką falą, a przeplatające się barwy nie zależą od tego, jaka membrana akurat je przetwarza. Dociera do nas czyste piękno. Wymyka się ocenie, za to gra na emocjach. 

Bezpośredniość nie wynika z przybliżenia sceny do słuchacza ani z jakiegoś „nadrealizmu”, który prędzej odnajdziemy w Spendorach czy Falconach. Harbeth pozostaje teoretycznie bardziej oszczędny w środkach, za to dziwnym trafem od razu prezentuje cel. Bez napinania się, jakby mimochodem, a jednak pozostajemy pod wrażeniem śledzenia wydarzenia na żywo. Rozmowa o naturalności brzmienia instrumentów akustycznych czy oddaniu akustyki sali mija się z celem. Owszem, możemy rozbierać całość na cegiełki i starać się je oceniać osobno, tylko po co? Liczy się całokształt, a ten jest nieskazitelny. Każdy instrument brzmi jak w filharmonii, a wszystkie razem do niej przenoszą. I kiedy odczujemy, że słynne „uczestnictwo” to tak naprawdę nic nadzwyczajnego, zrozumiemy dlaczego Harbethy niczego nadzwyczajnego nie robią. 

Wysokie tony Harbetha to temat wielu dyskusji. Są inne na tle nowoczesnych przetworników z berylu, diamentu czy AMT. Anglicy wykorzystują zwykłe kopułki, które znamy nie tylko z rozdzielczości, ale też z metalicznego lub piaskowego nalotu. A u Harbetha tego nie ma; nie cyka i nie szeleści. Shaw nadał duetowi aksamitność i specyficzną miękkość. Zintegrował górę ze średnicą tak, że nie ma śladu szycia. Niektórzy zechcą je ożywić jasnym wzmacniaczem, żeby zaczęły błyszczeć tak, jak lubimy. Z natury mają spektrum częstotliwości szybujące w górę i tak naprawdę nie potrzebują rozświetlenia, jednak dopiero dobre nagranie pokazuje ich potencjał. 

Proponuję więc docenić bogactwo palety barw i nasycenie. Może się okazać, że blachy talerzy są dźwięczniejsze niż w nowych Bowersach serii 700, choć nie aż tak selektywne i zdecydowane. Za to pod względem kultury prezentacji wyznaczają standard trudny do powtórzenia. Wspomniany brak metaliczności okazuje się przy dłuższym słuchaniu sprzymierzeńcem neutralności. Dostrzegamy coraz lepiej niuanse, ale też brak podbarwień w perkusjonaliach. Później słyszymy, że flet w orkiestrze też jakiś taki lepszy. 

Słuchałem wielu płyt, ale napiszę tylko o składance „Greatest Love Songs” Nat King Cole’a, wydanej przez JVC. Remastering XRCD2 tego albumu jest genialny. Harbethy pokazują to i trafiają wprost do duszy z ujmującym wdziękiem i lekkością. Każdy instrument powoduje wibrację naszych wewnętrznych strun; porusza sercem, nie żołądkiem. Czujemy, że powietrze wokół niego też gra, akompaniuje pogłosem, dopełniając barwy alikwotami. Najbardziej uderza jednak otwartość sceny. To wszystko tworzy w domu atmosferę koncertu w klubie, w którym „Król” umilał czas gościom. Wypadałoby skoczyć do szafy po garnitur, bo w tak eleganckich okolicznościach dres i t-shirt mogą zepsuć nastrój innym. Po przesłuchaniu całości najlepiej włączyć „repeat” i niech leci w kółko. Nawet jeżeli w czasie domówki goście się zorientują, to raczej powiedzą: „zostaw, to takie ładne”.

Link do recenzji: Harbeth SHL5plus XD – Hi-Fi i Muzyka

The Super HL5plus XD succeeded at being exceptionally refined, robust, and fun, in roughly equal parts. It was ultradetailed but never surgical. Its immaculate resolution never sounded less than natural, smooth, never processed. The seamlessness the SHL5plus XD bestowed on music, in both tone and dynamics, coupled to its ability to disappear completely, startled me first, then soothed me.

I found the SHL5plus XD transparent, in the sense of faithfulness to the recorded event. It didn't turn bad recordings into good ones, but it made listening to well-recorded sounds a special, consuming experience. The SHL5plus XD played with more ease, fluidity, and seamless dynamics than most speakers. Not to sound daft, but at the same time, they seemed to exude a spiritual quality, a life force beyond that of conjoined wood, paper, metal, and polypropylene. They practically gleam from the inside out. This speaker was at once literal—natural—and something more. Magical. Luminous. To the sense of a piece of music recorded in a specific time and place, they added something more, as if those (cabinet?) resonances were not just physical but emotional—as if the speaker tapped memories buried in the music.

By this point, you must think I've snorted fairy dust. I am not suggesting magic in any literal way. I'm trying to find ways to communicate the faultless musicality, exquisite voicing, tone, articulation, lyricism, and mojo I heard from the SHL5plus XDs, which seem to add up to something more than those individual elements. My Spendor BC1s sound sweeter, warmer, soggier. They have a rounder, less dynamic low end. But they lacked that spiritual quality the Harbeths exuded.

The SHL5plus XDs did a fine job with female jazz vocals, staying true to their vocal tone and rhythmic phrasing and presenting them on a soundstage that's wide and deep. On "I Walk a Little Faster" from Born to Blue (Decca, FLAC 44.1kHz/16bit), Beverly Kenney's creamy vocal was intimate and (dare I write it?) kissable; this recording places Hal Mooney's large ensemble of brass, piano, strings, and acoustic bass far behind her.

By contrast, vocalist June Christy is an upbeat life force regardless of material or accompaniment. Her 1954 debut 10", Something Cool (16/44.1 FLAC, Capitol Records), is often credited with kicking off the cool-jazz vocal movement, but Christy's singular strengths transcend any such genre limitations. Her soulful style shines on this debut, which includes a relaxed take on "It Could Happen to You," a resolute version of "The Night We Called It a Day," and a take-charge reading of "A Stranger Called the Blues." Christy's vocal set is large and centered; the Harbeths draped Pete Rugolo's subtle orchestrations around in a way that transforms us into engrossed listeners at a small local bar. The Harbeths' knack for creating a sense of intimacy and closeness within a large soundstage was uncanny and, again, practically spiritual.

Yet the Harbeth Super HL5plus XD is easily the finest standmount speaker I've heard, and it challenges most floorstanders for pure musicality and enjoyment. It manages to combine high definition, warmth, soundstage dimensionality, intimacy, lyricism, gracefulness, refinement, insight, and clarity, and to weave those elements into a beautiful, sensuous, fulfilling whole.

Link do recenzji: Harbeth SHL5plus XD – Stereophile

Link: Harbeth SHL5Plus XD – Stereophile – Recommended Components 2025

Link: Harbeth SHL5Plus – Hi-Fi i Muzyka – Nagroda Roku 2022

Link: Harbeth SHL5Plus XD – Stereophile – Recommended Components 2025

Link: Harbeth SHL5Plus XD – Secrets of Home Theater and High Fidelity – Recommended Gear 2025

Link: Harbeth SHL5Plus XD – Stereophile – Recommended Components 2024

Link: Harbeth SHL5Plus XD – Secrets of Home Theater and High Fidelity – Recommended Gear 2022

Link: Harbeth SHL5Plus XD – Stereophile – Recommended Components 2024

Link: Harbeth SHL5Plus XD – Secrets of Home Theater and High Fidelity – Recommended Gear 2024

Link: Harbeth SHL5Plus XD – Stereophile – Recommended Components 2023

Link: Harbeth SHL5Plus XD – Secrets of Home Theater and High Fidelity – Recommended Gear 2023