Nyquis One gra bardzo gładko, w pewnym sensie nawet niepostrzeżenie. Brzmienie jest łagodne, zaryzykuję określenie: analogowe. Nigdy nie wydaje się agresywne ani ostre; zawsze zaś jest wybitnie szczegółowe, o rozbudowanych fakturach i nasyconych barwach. To elegancja i tradycja, z referencyjną klarownością. Słuchając różnych typów urządzeń w bardzo zróżnicowanych cenach, odnoszę wrażenie, że trzymanie się takiej estetyki to wielka sztuka oraz duża odwaga. Bo w pierwszym wrażeniu takie efekty nie chwytają ani za szczękę, ani za uszy. Jednak Brinkmann pozwala stopniowo wchodzić dalej i dalej, zarówno w swoje brzmienie, jak i w słuchaną muzykę. Jaka by ona nie była, jak przeciętne nagranie by się nie trafiło, stanie się słuchalne i odkryje swój urok. Bo piękna muzyka nie potrzebuje filtrów ani szkieł powiększających, a jedynie nieco czasu. Realizacje wraz z systemem oraz akustyką pomieszczenia muszą się ułożyć i wgrać w mózg. Proces przebiega łagodnie i płynnie, nieco poza świadomością, ale po tym czasie słuchający się orientuje, jaką drogę właśnie przebył i zwykle nie chce już z niej zawracać. Tak mniej więcej odbywały się porównania Nyquista One z pozostałymi źródłami odniesienia.

Przetwornik wnosi pogłębienie sceny; lekki dystans, pozwalający na dokładniejszy wgląd w strukturę nagrania i odkrywanie złożonych zależności pomiędzy lokalizacjami źródeł pozornych. One pięknie rozrysowuje dalsze plany i głębię sceny, co doceniłem szczególnie w trakcie słuchania „Les nuits d’eté” Berlioza z Regine Crespin. Cykl pieśni, którego odtworzenie zadecydowało o moim zainteresowaniu wzmacniaczami D’Agostino, ponownie odkrył głos solistki pięknie wyeksponowany przed orkiestrą. Tym razem porównanie dotyczyło zmian wnoszonych przez DAC na tle odtwarzacza CD. Brinkmann to więcej pogłosów, przestrzeni wokół sopranu, aury między nim a instrumentami, bez utraty gładkości brzmienia w nagraniu sprzed ponad 60 lat. Taki materiał dostaje od Nyquista dawkę ożywczej energii, strząsającej patynę, bez wpływu na odczucie naturalności i analogowości. Scena jest rozbudowana i nic bym w niej nie zmieniał, a jestem na ten aspekt wyczulony. Oderwanie dźwięków i wykreowanej przestrzeni od głośników jest dla mnie bardzo istotne. Tutaj różnice w jej określaniu wynikają z realizacji płyt. Ale proporcje są wtedy oczywiste dla wyczulonych audiofilskich zmysłów oraz chętnie akceptowane przez takowy mózg.
Wokale wybrzmiewają czysto i bez maskowania szczegółów. W porównaniu z lampowym stopniem wyjściowym odtwarzacza REF CD7 jest w nich nieco więcej dźwięczności i ulotności, której nie należy mylić ze słabością. Są mniej dociążone w dolnym zakresie i bardziej naturalne. Dotyczy to także głosów męskich, odtwarzanych bez nosowości i pogrubiania. Są prezentowane w o krok głębszej perspektywie, ale nie wycofane. Świetnie wyważono ich czytelność i bezpośredniość z tym, jak wygodne pozostają w słuchaniu.

Brinkmann to także zupełny brak podkreślonych sybilantów. Głoski świszczące są obecne, ale ani razu nie usłyszałem przebijających się z muzyki nienaturalnych syknięć. A mimo to odczuwa się ogrom energii średnich tonów i moc, z jaką powietrze niesie je do słuchacza. Wspomniana na wstępie łagodność to nie niedomaganie w zakresie energii, lecz wyrafinowanie w proporcjonalnym nią dysponowaniu. Skrzypce grają doskonale, bez śladów piskliwości lub suchości. Brzmienie okazuje się oczywiste, a w bliskich realizacjach przesuwanie smyczka po strunach można wręcz zobaczyć. Przede wszystkim jednak usłyszeć, jakie skale i barwy wydobywa instrument. Szczegółowość stoi na high-endowym poziomie. I ponownie trzeba docenić delikatność i piękno budowania muzyki z tych dźwięków i akordów. Potencjał analityczny źródeł cyfrowych jest oczywisty.

Bas akustyczny w wydaniu One to jest bas number one! Kolejny atut DAC-a oraz czysta przyjemność obserwacji, jak potrafi być zróżnicowany i wielobarwny. Jak dynamicznie oddaje zmiany głośności. Jak akustycznie może odgrywać i odkrywać muzyczne ścieżki. Wydaje się, że nie ma ograniczeń, a jakość kolumn i akustyki pomieszczenia dopowie całą prawdę. Kto o to zadbał, ten może odetchnąć z ulgą, bo w postaci Nyquista One trafił na urządzenie cyfrowe o wyjątkowej plastyczności i kontroli niskich tonów. Kontrabasy w nagraniach trio czy solowych wydają z siebie całe spektra dźwięków, ich harmonicznych oraz mechanicznych współbrzmień.

Link do recenzji: Brinkmann Nyquist ONE – Hi-Fi i Muzyka

Joni Mitchell’s voice (and self-backing vocals) in her classic “Car on a Hill” are smooth and scrumptious. If I didn’t know better, I’d swear I was listening to vinyl – and that’s the point.

Mr. Brinkmann’s DAC is equally engaging and impressive, even more, when the tubes stabilize thermally – usually about 30 minutes. Prepare to be impressed. Really impressed. The Beatle’s “Penny Lane” begins this magical mystery tour, as it’s a well-worn demo favorite. McCartney’s bass line comes through with an unmistakable strength – the pace is fantastic. The sonic picture presented is so natural, it reminds me of the Bardo/Koetsu Jade Platinum combination, which offers an equally organic experience. The music escapes the speakers with a level of depth, texture and ease not reached by the other digital hardware in my three listening rooms.

CD quality files played through the Nyquist offer the same analog-like ease and presence that high-resolution files do. So much so, that it was tough to tell at times what I was listening to. I can’t think of higher praise for a DAC. Taking this approach a step further, streaming performance of low-quality 320kb/sec files sound better than they have a right to. The lack of air, dynamics, and tonal richness inherent in these files is well managed in the Nyquist.

Keep in mind for your reference; my own bias is for overall system balance to be ever so slightly on the warm/natural/neutral side of straight-up neutral. I like as much detail as I can get without the overall presentation getting harsh, yet I crave as much warmth as possible before things become slow, or sloppy. Tracking through the original Chicago Transit Authority, the enormous sonic landscape painted is tremendous, with a smoothness to the layers of drums and percussion incredible.

So it goes with Brinkmann’s Nyquist; named after the famous digital engineer Harry Nyquist. This elegantly built DAC has a sound, unlike any other DAC I’ve heard – it’s more analog. Using a pair of new old stock Telefunken PCF803 tubes for the output stage, which Brinkmann claims “were built to last ten years in color TV applications,” should last even longer in the Nyquist.

If after all these years, digital has still left you slightly cold, I assure you the Brinkmann Nyquist will not. It offers top digital performance for about what you’d pay for one of Mr. Brinkmann’s Bardo turntables with a top phono cartridge. But you never know, a few days listening to the Nyquist and you might not even want to be bothered spinning those black discs! It’s that engaging.

Link do recenzji: Brinkmann Nyquist ONE – Tone

Seit ich Scout Nibletts „Gun“ über den Brinkmann gehört habe, kommt mir mein geschätzter D/A-Wandler Rockna Wavelight jedenfalls ein wenig profan vor – und der Einwand, dass der nicht einmal ein Drittel des Brinkmann kostet, ist einerseits richtig, tröstet mich andererseits aber auch nicht wirklich. Ich komme später darauf zurück. Doch zunächst einmal: Ja, auch tonal ändert sich bei mir etwas mit dem Brinkmann Nyquist ONE – zumindest relativ. Während der kleine Rockna im Bass ein wenig drauflegt und auch sein sehr großer Bruder Wavedream Reference Signature (26.490 Euro) in diesem Bereich zwar weniger, aber letztlich doch etwas mehr Gas gibt, segelt der Brinkmann nach meinen Gefühl komplett linear durch den Frequenzschrieb. Zwar ist Neutralität für einen DAC im Grunde nichts Besonderes, doch so mancher Edel-Wandler gönnt sich gerne mal etwas mehr Substanz untenrum – nicht nur die beiden genannten Rocknas, auch ein Aqua Formula xHD Rev. 2 (aktuell circa 15.000 Euro) und erst recht der Ideon Audio Eos DAC (9.900 Euro) treten zum Beispiel ein wenig kräftiger auf. Der Brinkmann nicht. Macht ihn das zur Spaßbremse? Mitnichten. Das Gegenteil ist der Fall: Zum einen heißt „neutral“ nicht „schlank“, der Nyquist ONE kann ordentlich zulangen, wenn es gefordert ist – zum anderen besitzt er eine derart famose Tieftonqualität, dass breites Grinsen im Auditorium garantiert ist. Inspiriert vom Kollegen Salmutter spiele ich Halestorms „Everest“: Schon die Auftakt-Attacke mit E-Gitarre und mächtigen Drums macht klar, dass die Bassdynamik des Brinkmann so einiges – und auch die des Rockna Wavelight – klar hinter sich lässt; das kommt zwar mit etwas weniger Gesamtwumms, aber härter und plötzlicher mit ihm rüber, und die tiefen Gitarrenriffs wirken nun um einiges strukturierter, informativer.

Wie auch immer, das Stichwort „differenziert“ ist jedenfalls auch das, was mir bei der Raumdarstellung in den Sinn kommt. Der Brinkmann spielt weitläufiger auf als ich es gewohnt bin, nicht in der Breite, aber in der Tiefe, die jetzt gefühlt doppelt so weit nach hinten reicht. Zudem gerät ihm die Abbildung von Stimmen und Instrumenten a) kompakter, b) randschärfer und c) mit mehr plastischer Tiefe, sprich die einzelnen Klänge wirken 3-D-hafter, wenn er am Ruder ist.

Der Streaming-DAC Brinkmann Nyquist ONE scheint mir hingegen ganz klassisch auf die reine HiFi-Lehre ausgelegt zu sein. Das gilt tonal, das gilt in räumlicher Hinsicht, wo er vorlagentreu die Aufnahmesituation nachmodelliert, statt eine vorgeblich charmante Show zu inszenieren – und es gilt auch dynamisch: Er lässt Impulse mit ungefilterter Härte durch, verzuckert nichts, schärft aber auch nicht nach. Zu diesem Auftritt passt sein sehr hohes Auflösungsvermögen und der tiefschwarze Hintergrund, vor dem er die Musik spielen lässt.

Charmant finde ich diesen Ansatz nicht zuletzt deshalb, weil wir es hier ja mit einem „Röhren-DAC“ zu tun haben, und vom Röhren-Klischee wenig zu hören ist. Vor allem aber, weil es mal wieder beweist, dass die konsequente Vermeidung von Sounding dem Klang – und so letztlich dem emotionalen Zugang zur Musik – wahnsinnig gut tun kann. Je länger ich dem Nyquist ONE zuhöre, desto mehr wächst mir dieser klangliche Purismus ans Herz.

Link do recenzji: Brinkmann Nyquist ONE – Fair Audio

Střední rozsah, podobně jako u sluchátek, působí samozřejmě dominantně, v takovém tom přirozeném slova smyslu, nikoliv zdůrazněním ve frekvenční doméně. Je mimořádně transparentní, jasný a nenuceně poskládaný, takže zpěv Sinikky Langeland v „Row My Ocean“ („Wind and Sun“ | 2023 | ECM | 00602455943217) je tu báječnou ukázkou moderního rozlišení – ať už nahrávky nebo samotného zdroje signálu. Cítíte zaostřenou pevnost a vynikající jistotu, přitom jestli zůstal zachován nějaký charakteristický rys Brinkmann, pak je to hladká a přesto famózně plastická reprodukce, bezmála hmatatelná.

Výsledkem je zvuk nádherně „normální“, přitom decentní – v tom smyslu, že všechno působí přirozeně, nenaleštěně, takže můžete strávit poslechem spoustu hodin. A během nich vás ani všechna ta živost, znělost a prokreslenost neunaví, což napovídá, že má Nyquist ONE prachmálo zkreslení a prakticky žádnou vlastní přidanou barevnost.

Prolíná se tu spousta linek smíšených sborů, rozličné nástroje velkého tělesa a několik sólistů, přesto Nyquist ONE nikdy neztrácí jistotu. Takovou tu naprosto poklidnou jistotu bez cinkání, bez expresivních gest, bez dramat nebo dravosti. Prostě se to děje, a jak moc dobře, to si uvědomíte, až když se budete opravdu chtít soustředit, protože jinak jen posloucháte. Ale když se rozhodnete zhodnotit rozlišení, cítíte, že i velké sbory sestávají z bezpočtu individualit, skutečných hlasů, všechno je kontrolovaně rozvrstvené a nezabarvené. Jde o velice puristické, skvěle čisté a skvěle otevřené pojetí, o opravdu výjimečně dospělý styl, díky němuž i cenovka působí smysluplně a adekvátně.

Podobné pocity vzbuzuje také podání prostoru v nahrávkách. „Depreston“ od Courtney Barnett („Sometimes I Sit and Think, and Sometimes I Just Sit“ | 2015 | Mum + Pop Music | 0858275022124) se rozevřela s naprostou snadností a doslova lahůdkovou plasticitou. Brinkmann jako když se soustředil nikoliv na maximální exhibici, ale na odstranění všeho, co by pocitově leželo mezi vámi a nahrávkou. Navíc je to „opravdu high-fidelity“, s respektem k záznamu jako takovému. Pocit je však jednoznačně mimořádně dospělý, všechno má své místo, svůj čas, funguje to jako bezchybně spojitý celek a hudba hladce proudí. Fakticky to při poslechu vůbec nevnímáte, ale nic se neslévá, nepřekrývá, je to skvěle poskládané a přehledné, skoro hmatatelné.

Link do recenzji: Brinkmann Nyquist ONE – Hi-Fi Voice

The performance of this device is so effortless, so natural, and so bloody enjoyable sounding, you are drawn ever deeper into your music, almost regardless of source or genre. This is especially true of DSD, a format I tend to pay lip service to because I have relatively few recordings that I truly enjoy. That said, I have some early Led Zeppelin DSD cuts of extraordinarly ‘iffy’ provenance, and through the Nyquist they took on a richness and full-bodied, full-throated sound that would be hard to hear anywhere else (I also have a set of Japanese CD pressings that get close). You get the feeling of John Bonham’s playing as barely-contained thunder unleashed on the unsuspecting tape machine, which is immensely satisfying. Unless you are the machine.

I was so captivated by its PCM and DSD sound that I almost forgot the Nyquist was an MQA-supporting device in its own right. The Unamas Fugue Quintet playing JS Bach, Contrapunctus 01 from The Art of Fugue (BWV-1080), recorded by 2L, had a sense of music breathing, ebbing, and flowing in the way it does in a concert hall, rather than in the recording studio. This made a powerful case for MQA, as powerful as any I’ve heard.

Perhaps the big and consistent sonic positive about the Brinkmann Nyquist is the complete absence of a mechanical or artificial sound. Some digital devices strive to recreate the digital signal in its absolute finery, others try to mask the sound of digital by imposing their own signature on the performance. The Nyquist is one of the few that does both at the same time.

Looking at my notepad, words that don’t normally appear spring out when discussing the Brinkmann Nyquist. Words like ‘debonair’, ‘poised’, and ‘elegant’ as if I were describing Fred Astaire. That seems to fit in a way, because the way the Nyquist handles music is with a dancer’s touch rather than an engineer’s. This is particularly true of MQA, but it applies universally to everything the Nyquist processes. Lovely!

Link do recenzji: Brinkmann Nyquist ONE – hi-fi+