Akustyczny krążek Secret love Tatsuyi Takahashiego zawiera m.in. świetnie zarejestrowane popisy perkusisty. Szybkość uderzeń pałeczek, sprężystość membran, bardzo dobre różnicowanie zarówno na dole, jak i na górze pasma – wszystko to zalety, które niekoniecznie kojarzą się z mocnymi stronami urządzeń z lampami na pokładzie. Edison mk II nic sobie z takich stereotypów nie robił. Zagrał to mocno, szybko, z werwą jakiej niejedno urządzenie tranzystorowe mogłoby mu pozazdrościć. Jednocześnie pokazał saksofon w taki sposób, że aż włoski na rękach stanęły mi dęba. Jego dźwięk był delikatny i niesamowicie czysty, ale jednocześnie głęboki, nasycony, soczysty. 

Podobnie odebrałem bigbandowy krążek Stanisława Soyki. Niczym na prawdziwej scenie artysta stał wyraźnie przed towarzyszącą mu orkiestrą. Czytelność wokalu była dzięki temu bardzo dobra, ale i wszystko to, co działo się za nim pokazane było w poukładany, rozdzielczy i szczegółowy sposób. Mówiąc szczerze, od czasu gdy kupiłem tę płytę słuchałem jej już na wielu systemach i na części z nich brzmiała... tak sobie. Innych natomiast, jak w tym przypadku, wydobywają z tego krążka pokłady informacji, o których istnienia trudno się nawet domyślić, dopóki się ich nie usłyszy tak, jak z Brinkmannem. Na dodatek wszystko jest dobrze poukładane, czytelne, z niezłą (choć nie doskonałą) dynamiką. Kolejny raz więc Edison, także dzięki wsparciu fantastycznej wkładki Kondo, pokazał się z rewelacyjnej strony. 

Zaryzykuję stwierdzenie, że nie jest (wielką) sztuką zagrać dobrze z wypasionych audiofilskich wydań, pierwszych tłoczeń, itd. To potrafią już systemy ze średniej półki i choć te topowe pokazują je jeszcze trochę lepiej, to różnica nie jest równie spektakularna jak ta w cenie. Prawdziwą sztuką jest z tych nieco mniej doskonałych wydań stworzyć zapierający dech w piersiach spektakl muzyczny, taki w którym owe niedoskonałości techniczne nagrania/tłoczenia przestają się liczyć. I to właśnie najlepsze znane mi gramofony/ramiona/wkładki/przedwzmacniacze robią zdecydowanie lepiej niż te ze średniej półki. Edison mk II do nich należy. 

Niemiecki przedwzmacniacz potrafi to robić, pomimo że jego rozdzielczość, czystość, transparentność i różnicowanie są na wybitnym poziomie. Może nie jest to ten jeden jedyny absolutnie najlepszy przedwzmacniacz gramofonowy jaki kiedykolwiek słyszałem, a te kilka nieco lepszych od niego kosztuje dobrych kilka razy więcej. Nie mam natomiast wątpliwości, że to urządzenie wybitne, jedno z tych które można kupić do swojego systemu i na zawsze zapomnieć o temacie przedwzmacniaczy. Chyba, że pan Helmut Brinkmann za jakiś czas wymyśli, jak go jeszcze ulepszyć. Plusem jest to, że jeśli tak się stanie, to zapewne będzie można dokonać apgrejdu posiadanego urządzenia, zamiast wymieniać je na nowe. 

Link do recenzji: Brinkmann Edison Mk2 – Highfidelity.pl

Odsłuch rozpocząłem od „The Silver Tree” Lisy Gerrard. To muzyka elektroniczna, majestatyczna, trochę mroczna, stanowiąca tło dla wokaliz Lisy. Edison wypełnił pokój dźwiękiem potężnym, wyłaniającym się z czarnej czeluści, malującym przyciemnione obrazy. Dźwięk okazał się bardzo plastyczny, osadzony na mocnym basie, pełnym i soczystym; gdy trzeba – warczącym, gdy trzeba – rozłożystym. Wybrzmienia perkusyjnych czyneli delikatnymi rozbłyskami rozświetlały scenę, a głos Lisy unosił się przed słuchaczem jak ciemny obłok.
Skojarzyłem ten klimat z obrazami mistrzów flamandzkich, na których gra cieni i światła oraz nasycenie barwami tworzą istotę tej sztuki. Trudno naśladować, trzeba to umieć. Dźwięk Edisona nie mieni się żywymi iskrami wysokich tonów. Ich światło raczej modeluje zdarzenia, dodając dramatyczne akcenty do wrażenia spokoju i dostojeństwa muzyki. Im dłużej obcowałem z Brinkmannem, tym bardziej doceniałem takie spojrzenie na muzykę, podkreślające przyjemność odsłuchu i skupienie, stroniące od dekoncentrowania krzykliwymi ozdobnikami.

Edison to unikat. Oryginalna koncepcja, egzotyczne lampy, rozbudowana funkcjonalność i klasa brzmienia czynią z niego nie lada kąsek dla miłośników analogu. Posłuchajcie, a będziecie wiedzieć, czy warto kupić. Z mojego punktu widzenia najbardziej pasuje do systemów wymagających okiełznania żywiołów.

Link do recenzji: Brinkmann Edison – Hi-Fi i Muzyka

The phonostage is quite flexible, allowing you to switch the transformers in and out of the circuit to boost the signal from moving-coil cartridges before the amplification stage. On stereo records I found the transformer to be indispensable. On mono records not so much. Many of the mono records from my jazz collection simply sounded incredible on the Brinkmann. Take the album Li’l Ol’ Groovemaker…Basie! The drums were set back far in the rear of the soundstage while the brass choirs came screaming out with what seemed like unprecedented ferocity in my system on cuts like “Nasty Magnus.” Basie apparently told Quincy Jones after the first run-through, “You ought to have written four of these, Quincy! That’s wailin’!” Indeed. Sonny Payne’s drums had visceral impact as the orchestra blasted out a series of crescendos.

Then there was the marvelous 1954 Norgran LP The Artistry of Buddy DeFranco. The interplay between DeFranco and the pianist Sonny Clark, who died in 1963 at the age of 31 and cut a number of solo albums for Blue Note including the classic Cool Struttin’, on songs such as “You Go To My Head” had a visceral palpability to it. The Edison finely rendered Clarke’s assured piano playing while capturing DeFranco’s lambent tone. It was simplicity itself to follow their exchange of musical ideas. The sound was so spectacular that it prompted me to whip out a bunch of other mono albums. It’s always salutary to return to mono records, which have their own weighty sound that can often elude later, supposedly superior stereo recordings. I’ve found that this is so particularly in the bass region. I thus much enjoyed listening to Red Garland’s Prestige album All Kinds of Weather, which features the legendary Paul Chambers on bass. The Edison provided a rock-solid rendition of this trio, the best I’ve hitherto heard.

In waxing eloquent over mono recordings that I’ve accumulated over the years, I hardly mean to scant stereo. The sheer artistry that the Edison conveyed on the Philips recording The Delectable Elly Ameling was a combination of the sublime and the beautiful. On Mozart’s wonderful motet Exsultate, Jubilate, which he composed in 1773, the Edison tracked every syllable, every quaver, every trill that Ameling enunciated during her ravishing performance. It nailed the antiphonal effects between Ameling and the oboe as she sang “Hallelujah.” Once more, there wasn’t a trace of sibilance or harshness. Instead, the Brinkmann delivered a posh, upholstered sound that was quite delectable. Actually, I should say breathtaking. On the Bach “Floesst, mein Heiland, floesst dein Namen,” the interchanges between Ameling, two oboes, and chorus reach an exalted level. Listening to such works made me think of the eighteenth century German writer Friedrich Schiller’s famous distinction between naïve and sentimental poetry—the former being the natural state that we aspire to but can no longer achieve. In sonic terms, Brinkmann, you could say, tries to bridge the gap.

Link do recenzji: Brinkmann Edison Mk2 – The Absolute Sound

Where the Edison exceeded my expectations is in the solid and fixed way the music developed within the soundstage. This did involve the imaging of course, and the Brinkmann Edison did place everyone where they were supposed to be, occupying just the right amount of physical space. In terms of the entire soundstage, however, I sensed a greater stability to music, as if I had just purchased a swanky new $40,000 projector screen for my awesome home theater system. (Which doesn’t exist, by the way.) The soundstage, with the Brinkmann, felt almost like it was presented on a whiter, cleaner screen. Tonality wasn’t changed—the music was simply more vivid and energetic with greater dynamic contrasts and more room to breathe. It was simply easier to relax and take it all in.

I think that one of the best-sounding jazz LPs I own is the Analogue Productions reissue of Sonny Rollins’ Way Out West. This is a simple sax trio, recorded impeccably, but I get a huge rush from Shelly Manne’s cymbal work on many of these tracks. I’ve talked about this immortal ride cymbal, the way it never fails to sound excellent even on modest analog rigs, and yet the Brinkmann Edison brought something new that I’ve never heard before, a sort of shine to the ride that radiates out into the corners of the recording space. In a way, these resonances grow so clear and distinct that they become just one more weapon in Manne’s stunning arsenal, manipulated by drumsticks to achieve the desired effect. I’ve listened to this album so many times, but it’s never sounded this deep and layered.

And so it goes, through all my Three Blind Mice LPs and that Rachmaninoff album from Athena Records and all those original MoFis—even the UHQRs. Forty plus years of buying audiophile-grade LPs whenever I could, and I felt like each title had been waiting to be played on a rig as succinct, truthful and informative as this one. It came down to maybe my 100 of my finest LPs, all put in a red-carpeted queue, all ready to sound better than they ever did. I heard new things that made me think I was listening for the first time. I had goosebumps. I might have cried once or twice. I had all the feels that audiophiles are supposed to have, the sensations that lured me into this crazy hobby so many years ago, and the fact that the Brinkmann Edison thrilled me this consistently—especially once the Taurus was added—speaks volumes about the quality and performance of this phono preamplifier.

Link do recenzji: Brinkmann Edison Mk2 – Part Time Audiophile

Kontrabas Paula Chamberse ve „Wild Man Blues“ (Michel Legrand & Miles Davis | „Legrand Jazz“ | 2022 | nahráno 1958 | WaxTime In Color | 950725) byl velmi samozřejmý – v sestavě, kde máte přímočaře hrající reprosoustavy i přenosku byste možná čekali nějakou tu stopu tvrdosti, explicitní důraz a lehkou studiovost, ale ne, zdá se, že Edison Mk II vezme nahrávku a ukáže ji v její podstatě, jako kdyby se probil charaktery svých souputníků. Bas byl decentní v objemu (je to stará nahrávka, kdy se na mohutnost kontrabasu v mixu nedbalo zdaleka tak efektně jako dnes), ale pěkně měkce „analogový“, vřelý a rozvinutý. Brnknutí prstu na struně s jasnou slyšitelností nejdříve nabídne kovové zadrnčení, bezprostředně následované dřevitou rezonancí a je z toho krásně věrohodně načrtnutný nástroj. Brinkmann má možná trochu zvukomalebný styl (takže i výtečný Nu-Vista VINYL 2 vedle toho působí trochu sušeji), ale velmi zábavný.

I do hlasu Sary K. se v „I Can’t Stand The Rain“ („In The Groove“ | 2011 | Stockfisch Records | SFR 357.8011.1) vkradla trocha hedvábnosti, ale přesto spousta detailů a celková veliká otevřenost s báječně jasným charakterem vytváří pocit křehké intimity, takovou tu hmatatelnost zpěvu, podpořeného živě znějící akustickou kytarou. Zvuk Edison Mk II je usazený, skvěle přirozený a atmosférický. Přednes má poutavě barevný styl, ale ne „uměle vinylový“ či jak to nazvat. Vnímáte autentičnost reprodukce, záznam je prokreslený a high-endově zřetelný po všech stránkách, má však atribut těžko formálně definovatelného „krásna“.

Podobně pak zněly i výšky, rozeznívané paličkami Joe Morella v „It’s a Raggy Waltz“ (The Dave Brubeck Quartet | „Time Further Out“ | 2014 | nahráno 1961 | WaxTime Records | 771959). Všeobjímající klid, prostý jakékoliv agresivity nebo zkreslení (jiného, než je vlastní záznamu a médiu jako takovému), precizní rozlišení, všechno tu je. Díky tomu můžete svým uším dopřát i velmi jemné nuance doznívání činelů, každý tón má své místo, které nenarušuje žádná nejistota nebo šum. A přesto hlavním vjemem je uzemněná kultivovanost, reprodukce bez efektů, ale ne suchá.

Ve „One for Joan“ od Chico Hamilton Quartet se začleněným ultra produktivním saxofonistou / flétnistou Charlesem Lloydem („Drumfusion“ | 2023 | nahráno 1962 | WaxTime Records | 772338) bylo cítit graciézní dávkování energie a dynamiky. Přednes je za všech okolností uvolněný, postupuje vpřed spíše než dravě, tak houpavou elegancí, ale v poměrně velkém formátu, velmi plný a když dojde na rychlejší party bicích nebo divočejší saxofonové pasáže, všechny proměny jsou naprosto samozřejmé, neomezené v rychlosti a výbušnosti. Zvuk má sílu a váhu jak se patří, všechno prostě jen plyne naprosto nenuceně.

Link do recenzji: Brinkmann Edison Mk2 – Hi-Fi Voice

Link: Brinkmann Edison Mk2 – Part-Time Audiophile – Reviewers Choice

Link: Brinkmann Edison Mk2 – The Absolute Sound – Editors' Choice 2023

Link: Brinkmann Edison Mk2 – Hi-Fi Voice – REFERENCE - Platinová nota